ما در دره‌تفی سال‌هاست که به آمدن لک‌لک‌ها عادت کرده‌ایم؛ البته «عادت» شاید کلمه درستی نباشد، چون هر سال بازگشتشان برایمان حال و هوای تازه‌ای دارد.

وقتی اولین لک‌لک‌ها از راه می‌رسند، انگار همه می‌فهمند که بهار واقعاً آمده است. پرنده‌ها دوباره روی همان جاهایی که سال‌هاست می‌شناسیم لانه می‌سازند و زندگی‌شان را شروع می‌کنند.

از بچگی یاد گرفته‌ایم که به لانه‌ها نزدیک نشویم و مزاحمشان نشویم. برای ما این پرنده‌ها فقط یک جاذبه برای گردشگرها نیستند؛ بخشی از خاطراتمان هستند. خیلی از بچه‌های روستا با تماشای همین لک‌لک‌ها بزرگ شده‌اند.

امروز آدم‌هایی از شهرهای مختلف برای دیدنشان به دره‌تفی می‌آیند. وقتی گردشگران را می‌بینیم که با شوق به آسمان و پشت‌بام‌ها نگاه می‌کنند، شاید بیشتر از همیشه متوجه می‌شویم که چیزی که برای ما سال‌ها بخشی از زندگی بوده، برای دیگران چقدر تماشایی است.

ما دوست داریم لک‌لک‌ها باز هم هر سال برگردند؛ چون تا وقتی آنها برمی‌گردند، بخشی از قصه دره‌تفی هم ادامه دارد.